فرع شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : اگر ولىّ طفل او را ادب نمود يا شوهرى همسرش را تأديب كرد و اين امر منجر بقتل ايندو شد بنابر قولى ديه ايندو را ضامن است و از مال خودش بايد بپردازد . شارح ( ره ) در ذيل [ و لو ادّب الصبّى ] مىفرماين : بلكه مطلق فرزند صغير همين حكم را دارد اگرچه صبى نباشد مثلا دختربچه فرض شود . و بدنبال [ على قول ] مىفرماين : مرحوم مصنف در كتاب دروس به اين قول جزم و يقين پيدا كرده است و وجه ضمان ديه آنست كه : جواز تأديب مشروط است به سلامت و تلف نشدن شخص مورد تأديب . و محتمل است بگوئيم : ضمان ثابت نيست زيرا تأديب امر مجاز و مشروعى است پس نبايد بدنبال ضمان باشد البته مشروط باينكه در اين تفريط نكرده باشد چنانچه تأديب حاكم و معلم صبيّه اگر منجر به قتل شخص مورد تأديب شد ضمان‌آور نيست . قوله : فماتا : ضمير تثنيه به صبّى و زوجه راجعست . قوله : فى ماله : ضمير مجرورى به كلّ واحد من الولىّ و الزوج راجعست . قوله : جزم به فى الدروس : ضمير در [ به ] بقول راجعست .